Aziza Elboukili

terug naar home

Begeleidster

Interview door Suzanne Verheijden.

Zojuist hang ik met een glimlach op mijn gezicht de telefoon op.
Ik sprak Aziza Elboukili, begeleidster van cliënten met een ernstige meervoudige beperking op Wieken 18-20 in Geldermalsen. Waarom mijn glimlach? Aziza is zo gemotiveerd om beter te worden op de computer! Wat een mooi en enthousiast mens.

Aziza woonde tot haar 19e in Marokko en had nog niets met de computer gedaan. Ze volgde daar het Atheneum. In Nederland moest ze zich omscholen naar SPW4 en kwam met computers in aanraking. Vrienden en familie hielpen haar met verslagen. Dat was helemaal nieuw voor haar.
Naast de Nederlandse taal die ze zich ook helemaal eigen moest maken. Ze zou een computercursus gaan volgen, maar kreeg een hersenbloeding en lag 3 weken in het ziekenhuis.

Gelukkig kon ze daarna aan het werk in de zorg. En kwam daar de computer weer tegen.
Ze is altijd bereid om te leren en wordt er wel handiger in, geeft ze aan. Maar het rapporteren kost haar meer dan 30 minuten, waar een collega dat in 10 minuten kan. Die 20 minuten tijdwinst zou zij ook willen hebben om aan de cliënt te besteden. Om koffie te drinken, samen muziek te luisteren, een praatje te maken, of samen te dansen.
Ze zou beter willen worden in Word en in typen. Ze werkt sinds 2006 bij ’s Heeren Loo en had zich ook daar al eerder opgegeven voor computercursussen maar daar was toen geen geld meer voor. Tijdens het werk is er weinig tijd om te oefenen en het is druk op de groep waar ze werkt.
Ze geeft aan te mailen en te rapporteren maar sommige programma’s vindt ze erg moeilijk. Zoals het boodschappen-bestel-programma en Word. Aziza geeft aan dat er steeds meer op de computer moet op het werk. De financiën, de boodschappen, incontinentiemateriaal bestellen, rapporteren, mailen en eigenlijk zouden ze als team al lang de digitale agenda moeten gebruiken. Maar ze weet niet hoe dat moet. Als het niet lukt op de computer, schrijft ze het gewoon op papier. Ze geeft aan dat sommige collega’s echt heel goed zijn op de computer en zelfs blind kunnen typen.

Ook thuis doet ze tegenwoordig dingen op de computer. Haar zoon van 23 helpt haar vaak.
Ze heeft geen hekel aan de computer. Ze vindt het zelfs leuk. Ze zou graag veel meer taken willen krijgen op de groep en veel van die taken vragen betere computervaardigheden. Haar collega’s zijn altijd bereid om te helpen. Aziza is daar natuurlijk blij mee. Ze is even stil en zegt dan “Maar heel eerlijk Suzanne, ik wil niet meer van hen afhankelijk zijn. Ik wil hen niet steeds om hulp hoeven vragen”.

Tegen andere collega’s die vaardiger op de computer willen worden zou ze het volgende willen zeggen: “Doe mee, doe het gewoon! Ga je meer verdiepen, ook als je het spannend vindt. Het maakt je onafhankelijker en geeft je meer tijd”.

Aziza: “Gisteren hoorde ik van een collega dat er computercursussen komen, en ik was helemaal blij! Ik heb gisteren zo lang gedanst met cliënten in de woonkamer dat ik veel te laat thuis kwam van mijn werk J”.

Aziza, ik hoop dat jij snel mee kunt doen met een cursus. Ik gun het je van harte. En ik gun al jouw cliënten 20 minuten per dienst extra tijd met jou als vrolijk dansende begeleider….. Succes!

Suzanne Verheijden, programmamanager Innovatie


laad meer